บทที่ 122 ฝันร้ายของจางยวี่โหร่ว

ยามคืนดึกดื่น มีเพียงแสงหนึ่งอันบอบบางเล็กน้อยที่แผ่ซ่านจากเทียนสว่างเล่มหนึ่งเท่านั้น

แม้ว่าแสงจะค่อนข้างสลัว แต่บรรยากาศในห้องนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความคลุมเครือ แสงได้หักเหส่องเข้าไปในม่าน สะท้อนร่างเงาสองคนที่ก่ายคอกันนอน

ภายใต้การ “ทำ

บทที่ 123 จงใจทำให้ผู้อื่นลำบากใจในสวนบุปผชาติหลวง

เพราะเรื่องที่ถกกันขณะเข้าพระราชวังในคราวที่แล้วถูกหลันเชียงคนนั้นรบกวน พวกเขาก็มิอาจพูดกันต่อไปได้อีก

ถ้าครั้งต่อไปมีคนมากมายขนาดนี้มาร่วมชุมนุมด้วยกันเหมือนตอนนี้ เกรงว่าจะชักนำความสนใจของผู้อื่นได้อย่างง่ายดายมาก ถึงเวลานั้นมิอาจตกสภ

บทที่ 124 หลิงจือหายไป

จางยวี่โหร่วกลับไปที่พระตำหนักอ๋องชิงผิน รู้สึกว่าในที่สุดก็ทำงานได้เสร็จสิ้นไปเรื่องหนึ่ง สภาพจิตใจนี้ ก็สามารถผ่อนคลายลงคราหนึ่งแล้ว

จู่ ๆ เสี่ยวฟงก็วิ่งเข้ามาทางประตู ถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ในมือ กล่าวอย่างมีความสุข “คุณหนู วันนี้อากาศดีมากจริง ๆ ดอกไม้ข้างนอกก็ออ