บทที่115อุบายโฉดชั่วของตำหนักเฉินกั๋วกง

“พระราชโองการยังไม่ประกาศลงมาเปิ่นหวังได้ยินมาจากเสด็จแม่ที่นั่นเรื่องนี้เจ้าอย่าเพิ่งบอกเล่าแก่คนภายนอกชั่วคราวตอนแรกที่เปิ่นหวังรับทราบก็แปลกใจบ้างตามที่กล่าวกันยังว่าเฉินกั๋วกงริเริ่มไปกราบทูลขอเสด็จพ่อทรงพระราชทานอภิเษกสมรสเสด็จพ่อก็ทรงเห็นด้วยแล้ว”เ

บทที่116เมื่อเร็วๆนี้พระชายาที่รักกำเริบสืบสานมากนัก

“เจ้าแน่ใจเรื่องนี้เป็นจริง?”หลังจากคิดใคร่ครวญตลบหนึ่งจางยวี่โหร่วสีหน้าเคร่งขรึมถามไถ่วาจาออกมา

“เป็นองค์ชายสองบอกข้าพระองค์ท่านก็ยังได้รู้จากพระนางซูเฟยที่นั่นนี่ต้องไม่มีอะไรผิดแล้วแน่นอน”

แม้ว่าหลิงจือก็วิตกกังวลมากในเรื่อ

บทที่117หอกข้างแคร่

แววตาของเขาเวลานี้แทบให้นางคุ้นเคยมากเกินไปแล้วทุกคืนก่อนที่นางจะถูกกินแล้วเช็ดจนสะอาดเขาล้วนมีประกายตาเช่นนี้

ผู้ชายคนนี้...เขาก็ไม่สามารถหยุดลงสักคราได้หรือ?

จางยวี่โหร่วยังไม่ทันได้มีเวลาที่จะพูดทั้งคนก็ถูกอุ้มขวางขึ้นมาโดยตรงหลังจากนั้นวางลงบนเตียงแล้ว