บทที่ 93 เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้การต่อสู้ในลานบ้านต้องยุติลง

ท้องฟ้าในฤดูร้อนเหมือนหน้าเด็ก เปลี่ยนแปลงได้โดยไม่มีสัญญาณเตือน

ชาวบ้านเห็นว่าตระกูลเจียงไม่มีที่หลบฝน จึงรีบวิ่งกลับบ้าน

ในชั่วพริบตา

ในลานบ้านก็ไม่เหลือเงาของชาวบ้านอีกต่อไป

เหลือเพียงฉี

บทที่ 94 อยากบิน

ต้นฤดูใบไม้ร่วง

แม้จะมีคำว่า "ใบไม้ร่วง" แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนฤดูร้อน

ใต้แสงอาทิตย์ แดดร้อนแผดเผา

ใต้ร่มไม้ ลมพัดเอื่อยๆ

เจียงเหม่อเหม่อนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ต้นท้อ ข้างๆ มีโต๊ะไม้เล็กๆ

บนโต๊ะมีธูปหอมไล่ยุงที่ทำจากโหระพา

จานขนมนมแพะ ตะกร้าลูกท้อ กาน้ำชา

ขนมนมแพะเป็นของเจียงเหม่อ

บทที่ 95 คฤหาสน์กลายเป็นโรงงาน

เมืองชิงสือ

จวนลู่

บ้านใหม่ที่แม่ได้มาฟรีๆ

เจียงเหม่อเหม่อมาที่นี่เป็นครั้งแรก

ตอนนี้ เด็กน้อยกำลังเกาะธรณีประตูปีนเข้าไปอย่างงุ่มง่าม

ไม่ให้ป้าซิ่วซิ่วช่วย

นางอยากเดินเข้าไปเอง

แต่ธรณีประตูคฤหาสน์สูงเกินไป สูงถึงเข่านาง

ต้องคลานเข้าไป

ซิ่วซิ่วได้แต่ใช้มือป้องกันสอ