บทที่ 91 - ฉันคือภรรยารอง

ยามบ่าย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้จนเหนื่อย กินนมเสร็จก็หลับไป

ที่เธอร้องไห้เพราะเสียดายเสื่อและลูกหมาป่าของเธอ

ช่วยไม่ได้ สู้ก็ไม่ไหว

ด่าก็ด่าไม่ออก

ก็เลยได้แต่ร้องไห้โฮ

ลืมตาขึ้นมา ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของแม่

แม่มือหนึ่งอุ้มเธอ อีกมือถือหนังสือ

เบื้องบนคือร่มเงาสีเขียว

บทที่ 92 - ยื่นเงินมาให้

บนโต๊ะไม้เก่าๆ

มีผ้าฝ้ายคุณภาพดีหลายพับ

ถุงแป้งสาลีและถุงธัญพืชอย่างดี

และหีบไม้สวยงามสองใบ

"พี่ชาย มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องอธิบาย..."

"ไม่ว่าพี่จะเชื่อหรือไม่ สามีของฉันไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้ หลังจากที่เขาเข้ารับราชการ เขาได้มอบเงินที่ติดค้างพี่ให้แม่สามี ฝากให้นางคืนใ

บทที่ 93 เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ทำให้การต่อสู้ในลานบ้านต้องยุติลง

ท้องฟ้าในฤดูร้อนเหมือนหน้าเด็ก เปลี่ยนแปลงได้โดยไม่มีสัญญาณเตือน

ชาวบ้านเห็นว่าตระกูลเจียงไม่มีที่หลบฝน จึงรีบวิ่งกลับบ้าน

ในชั่วพริบตา

ในลานบ้านก็ไม่เหลือเงาของชาวบ้านอีกต่อไป

เหลือเพียงฉี