บทที่ 396: การแสร้งกลายเป็นจริง

องค์หญิงอวี๋ชิงมีสีหน้าอึกอัก

รู้สึกว่าพระมารดาอาจจะรู้เรื่องอะไรบางอย่าง

ก่อนหน้านี้พระมารดาไม่เคยลูบหน้าเจียเยว่แบบนี้มาก่อน แต่เจียเยว่เมื่อเห็นพระมารดาก็มักจะหลบห่างไปไกลๆ

ย่ากับหลานต่างไม่ชอบกันและกัน

เจียเยว่เป็นเด็กประเภทที่ต้องรอให้คนอื่นมาง้องอนและเข้าไปกอด

บทที่ 397: หมากที่วางลงแล้วไม่อาจเปลี่ยน

เจียงจื่อฉินคุกเข่าหน้าห้องพระ

มือกำลังเลื่อนลูกประคำไปมา

พยายามทำให้จิตใจที่กระวนกระวายสงบลง

แต่ไม่ว่าจะเลื่อนลูกประคำอย่างไร จิตใจก็ยังคงว้าวุ่น

เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่ารูเยว่เข้าวังไปจะพบกับความยากลำบาก จะถูกซักถาม หรืออาจถูกตรวจสอบใบหน้า

ในกรณีร้ายแรงที่สุ

บทที่ 398: พิษในวังหลวง

เมี่ยวเมี่ยวเข้าวังเป็นครั้งแรก

รู้สึกประหม่า

เมื่อนึกถึงว่าตัวเองเป็นหลานสาวแท้ๆ ของฮ่องเต้และฮองเฮา

ก็รู้สึกตื่นเต้น

รับขนมไหว้พระจันทร์ที่ยายฮองเฮาส่งให้ แล้วกัดคำหนึ่ง

รสเกาลัด หวานและหอม

ฝีมือพ่อครัวในวังไม่เลว อร่อยมาก

เทศกาลไหว้พระจันทร์ผ่านไปแล้ว แต่ยังได้กินขนมไหว้