บทที่ 395: การเข้าวัง

เที่ยงวัน

หลังกินข้าวเสร็จ

ถึงเวลาพักกลางวันของเมี่ยวเมี่ยว

นอนไม่หลับ รู้สึกเบื่อนิดๆ เพราะช่วงนี้เจอเรื่องมากมาย สมองน้อยๆ ควบคุมความคิดที่สับสนไม่ได้

นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง พลิกไปพลิกมา

ไม่มีความง่วงเลย

จากนั้นรู้สึกว่ามีคนเข้ามาเปิดม่าน คิดว่าเป็นแม่หรือป้า

พอลืมตา กล

บทที่ 396: การแสร้งกลายเป็นจริง

องค์หญิงอวี๋ชิงมีสีหน้าอึกอัก

รู้สึกว่าพระมารดาอาจจะรู้เรื่องอะไรบางอย่าง

ก่อนหน้านี้พระมารดาไม่เคยลูบหน้าเจียเยว่แบบนี้มาก่อน แต่เจียเยว่เมื่อเห็นพระมารดาก็มักจะหลบห่างไปไกลๆ

ย่ากับหลานต่างไม่ชอบกันและกัน

เจียเยว่เป็นเด็กประเภทที่ต้องรอให้คนอื่นมาง้องอนและเข้าไปกอด

บทที่ 397: หมากที่วางลงแล้วไม่อาจเปลี่ยน

เจียงจื่อฉินคุกเข่าหน้าห้องพระ

มือกำลังเลื่อนลูกประคำไปมา

พยายามทำให้จิตใจที่กระวนกระวายสงบลง

แต่ไม่ว่าจะเลื่อนลูกประคำอย่างไร จิตใจก็ยังคงว้าวุ่น

เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่ารูเยว่เข้าวังไปจะพบกับความยากลำบาก จะถูกซักถาม หรืออาจถูกตรวจสอบใบหน้า

ในกรณีร้ายแรงที่สุ