บทที่ 363 สิ่งของแทนใจ

ลมค่อนข้างแรง

พัดเส้นผมที่หน้าผากของหนุ่มน้อยให้ยุ่งเหยิง

พัดหัวใจของเขาให้ปั่นป่วน

เจียงจื่อเฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ ใบหน้าร้อนผ่าว

ที่แท้นอกจากครอบครัวแล้ว ยังมีคนหนึ่งคิดถึงเขาอยู่เสมอ รอคอยการกลับมาของเขา

ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด

เจียงจื่อเฟิงถือถุงหอม พลิกไปพลิกมา มองซ้ำแล้

บทที่ 364 แขกที่บ้าน

"กร๊อบ กร๊อบ..."

เมี่ยวเมี่ยวแทะเมล็ดแตงโมเหมือนหนูน้อย กินเมล็ดวอลนัท

วันนี้ในงานเลี้ยง เธอกลับไม่ได้กินมากนัก

อาหารในจวนกงกงดูน่ากิน จัดจานหลากหลายรูปแบบ จัดวางอย่างสวยงาม

มีทั้งอาหารจากภูเขาและทะเล

หรูหราและน่าประทับใจมาก

แต่เมี่ยวเมี่ยวยังชอบฝีมือของป้าซิ่วซิ่วมากกว่า

เพรา

บทที่ 365 จงเป็นพี่สะใภ้ของข้า

เด็กหญิงวาดภาพลึกลับบนกระดาษ

มือเปื้อนหมึกไปหมด

กงจู่หรงอันขมวดคิ้วเล็กน้อย "เมี่ยวเมี่ยว เราเลิกวาดรูปกันเถอะ มาเรียนดนตรีกันดีกว่า เธออยากเรียนเครื่องดนตรีอะไร พี่จะสอนให้"

กงจู่หรงอันแนะนำเครื่องดนตรีทั้งหมด

เธอเล่นได้ทั้งพิณผีผา คงโฮว และกู่ฉิน แต่เชี่ยวชาญที่สุด