บทที่ 362 ที่เรียกว่ากรรมและผล

ชายแดนทางเหนือ

ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูร้อนมาถึง

กองทัพกบฏของอ๋องซู่ถูกปราบปรามแล้ว

แต่สงครามตามชายแดนยังไม่สิ้นสุด

ชาวเผ่าเหนือเหมือนหมาป่าที่หิวโหย จ้องมองคุณไม่วางตา

เฝ้ามองด้วยสายตาเยี่ยงเสือ

หากมีโอกาสใดๆ พวกมันจะโจมตีและกัดคุณ

แม้จะกัดไม่ตาย แต่ก็จะฉีกเนื้อไปหลายช

บทที่ 363 สิ่งของแทนใจ

ลมค่อนข้างแรง

พัดเส้นผมที่หน้าผากของหนุ่มน้อยให้ยุ่งเหยิง

พัดหัวใจของเขาให้ปั่นป่วน

เจียงจื่อเฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจ ใบหน้าร้อนผ่าว

ที่แท้นอกจากครอบครัวแล้ว ยังมีคนหนึ่งคิดถึงเขาอยู่เสมอ รอคอยการกลับมาของเขา

ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด

เจียงจื่อเฟิงถือถุงหอม พลิกไปพลิกมา มองซ้ำแล้

บทที่ 364 แขกที่บ้าน

"กร๊อบ กร๊อบ..."

เมี่ยวเมี่ยวแทะเมล็ดแตงโมเหมือนหนูน้อย กินเมล็ดวอลนัท

วันนี้ในงานเลี้ยง เธอกลับไม่ได้กินมากนัก

อาหารในจวนกงกงดูน่ากิน จัดจานหลากหลายรูปแบบ จัดวางอย่างสวยงาม

มีทั้งอาหารจากภูเขาและทะเล

หรูหราและน่าประทับใจมาก

แต่เมี่ยวเมี่ยวยังชอบฝีมือของป้าซิ่วซิ่วมากกว่า

เพรา