บทที่ 315 โชคชะตา

หิมะตกเบาๆ ข้างนอก

ในห้องมีถ่านไฟลุกโชติช่วง

เด็กสามคนพยักหน้าส่ายหน้าขณะท่องบทกวี

แต่การส่ายหัวนั้นดูแปลกๆ สายตาลอยไปทางหน้าต่าง

ไม่มีสมาธิเลย

โดยเฉพาะเหยียนเฉิงอัน ที่คิดแต่จะออกไปเล่นหิมะ

ลู่จือจือก็อยู่ไม่สุข

เด็กหญิงกลับมาเมืองหลวงได้กว่าเดือนแล้ว ใบหน้ากลมขึ้นและขาวขึ้นเล็ก

บทที่ 316 คณาจารย์ของเมี่ยวเมี่ยว

ตลอดฤดูหนาวทั้งฤดู

ลู่ชิงเหยาวุ่นวายไม่หยุดหย่อน

เพราะหลังกลับมาที่เมืองหลวงได้เปิดธุรกิจใหม่หลายอย่าง

ชาวต้าเหลียงชอบรับประทานเนื้อแกะ และฤดูหนาวเป็นช่วงที่เหมาะกับการบำรุงร่างกายด้วยอาหารร้อนที่สุด

ดังนั้นอี้ผินจวี้ในช่วงฤดูหนาวจึงแน่นขนัดไปด้วยลูกค้า ธุรกิจเฟื่

บทที่ 317 โศกนาฏกรรมที่เกิดจากซาลาเปา

หิมะหยุดตกแล้ว

ลมก็หยุดพัด

ทัศนวิสัยชัดเจนขึ้น

มู่เชียนเซวี่ยพาเด็กๆ มาเรียนรู้ความทุกข์ยากของประชาชน

เดิมไม่ได้คิดจะมาที่นี่ แต่พอได้ยินคำถามจากเมี่ยวเมี่ยว จึงเปลี่ยนใจ

ตอนนี้ที่จริงแล้วอยากให้เฉิงอันได้เห็น ได้เข้าใจอีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง

เด็กคนนี้ อายุยั