บทที่ 310 หมวกอัปลักษณ์

"อ๊า..."

"หมาป่า..."

"หมาป่า...มีหมาป่า..."

องค์หญิงอวี๋ชิงเพิ่งเสร็จสิ้นอาหารเช้า นั่งอยู่บนเตียงปักผ้า

จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังมาจากนอกห้อง

ด้วยความไม่ระวัง เข็มจึงทิ่มเข้าที่นิ้วชี้

นิ้วเรียวขาวมีเลือดไหลออกมาทันที

องค์หญิงอวี๋ชิงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าแสดงความไม่พอใจ

บทที่ 311 รู้กันโดยไม่ต้องพูด

"เมี่ยวเมี่ยว จื๊ดจื๊ด อยู่กินข้าวด้วยกันนะ"

องค์หญิงอวี๋ชิงสั่งให้คนทำอาหารอร่อยๆ มากมาย ในเวลาที่ถามนั้นอาหารก็ถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

แทบจะไม่ได้ให้โอกาสเด็กน้อยทั้งสองได้ปฏิเสธเลย

จื๊ดจื๊ดพยักหน้าเหมือนลูกไก่จิกข้าว

ทั้งคุณแม่และคุณย่าไม่ชอบความฟุ่มเฟือย ดังน

บทที่ 312 ร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว

ตื่นขึ้นมาในยามเช้า

เจียงเมี่ยวเมี่ยวเปิดผ้าห่มตามความเคย นั่งขึ้นมา

นั่งเหม่อไปสักครู่ รอซี่อี้เอาแปรงสีฟัน ผงฟัน และผ้าเช็ดหน้ามาให้

เพิ่งนั่งขึ้นมา ก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

อื้อ! หนาวจัง

เพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้เข้าฤดูหนาวแล้ว และเป็นการผ่านฤดูหนาวในเมืองหลวง

หนาวกว่าเจี