ตอน 310
ทะลุมิติเป็นเด็กถูกทิ้ง แม่บุญธรรมพาหนูรวยล้นแผ่นดิน
บทที่ 309
ช่วยไม่ได้แล้ว
"ซ่า ซ่า ซ่า..."
เมื่อคืนลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ร่วง
เช้าตรู่
บรรดาคนรับใช้เริ่มกวาดและรดน้ำ
ฝนที่ตกในคืนเดียวเพิ่มปริมาณงานของพวกเขาทันที
เจียงเมี่ยวเมี่ยวขี่หมาป่าขาวเดินเล่นในสวน
เสียงดังตั๊กๆ เมื่อเหยียบใบไม้เปียกๆ
หลังจากอยู่อย่างสงบมาหลายวัน ทั้งคนทั้งหมาป่าต่างรู้ส
ตอน 311
บทที่ 310
หมวกอัปลักษณ์
"อ๊า..."
"หมาป่า..."
"หมาป่า...มีหมาป่า..."
องค์หญิงอวี๋ชิงเพิ่งเสร็จสิ้นอาหารเช้า นั่งอยู่บนเตียงปักผ้า
จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังมาจากนอกห้อง
ด้วยความไม่ระวัง เข็มจึงทิ่มเข้าที่นิ้วชี้
นิ้วเรียวขาวมีเลือดไหลออกมาทันที
องค์หญิงอวี๋ชิงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าแสดงความไม่พอ
ตอน 312
บทที่ 311
รู้กันโดยไม่ต้องพูด
"เมี่ยวเมี่ยว จื๊ดจื๊ด อยู่กินข้าวด้วยกันนะ"
องค์หญิงอวี๋ชิงสั่งให้คนทำอาหารอร่อยๆ มากมาย ในเวลาที่ถามนั้นอาหารก็ถูกจัดวางบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
แทบจะไม่ได้ให้โอกาสเด็กน้อยทั้งสองได้ปฏิเสธเลย
จื๊ดจื๊ดพยักหน้าเหมือนลูกไก่จิกข้าว
ทั้งคุณแม่และคุณย่าไม่ชอบความฟุ่มเฟือย ดั