บทที่ 303 ตระกูลลู่กลับสู่เมืองหลวง

ในห้องรับแขกของสวนลู่ในเมืองหลวง

ทั้งครอบครัวอยู่กันอย่างมีความสุข

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกแม่จูงเข้าห้องรับแขก

สิ่งแรกที่เห็นคือหญิงชราที่นั่งอยู่ตรงกลาง

หญิงชราผมขาวครึ่งหนึ่ง แม้จะดูผอมและใบหน้ามีร่องรอยความทุกข์ยาก แต่ดูมีกำลังวังชาดี

คงเพราะมาจากตระกูลทหาร ร่าง

บทที่ 304 พูดเรื่องคู่ครอง

ในห้องเงียบผิดปกติ

แม่ลูกหลินซื่อมองลู่ชิงเหยาตาปริบๆ

เหมือนมองฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต

กลัวว่าเธอจะปฏิเสธ

ลู่ชิงเหยาไม่พูดอะไร ก้มหน้าใคร่ครวญ

เมื่อเห็นหลานสาวเป็นแบบนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

อวิ๋นเป็นลูกสาวคนเดียวของพี่ชายคนที่สอง และเป็นเด็กที่วิ่งมาเรียกเธอว่าป้าต

บทที่ 305 วางแผนเล่นงานพ่อบุญธรรม

เจียงเมี่ยวเมี่ยวอ้าปากค้าง

อดทึ่งไม่ได้ที่น้าสองช่างคิดการไกลจริงๆ

คุณย่าหมู่นั้นใจร้อนอยากเห็นหลานอยู่แล้ว อยากส่งผู้หญิงไปให้พ่อบุญธรรม หวังให้ต้นไม้เก่าแก่นี้ออกดอกเร็วๆ

อยากอุ้มหลานเร็วๆ เพื่อสืบทอดสายเลือดตระกูลหมู่

เรื่องทายาทในสมัยโบราณสำคัญมาก โดยเฉพาะพ่อ