บทที่ 301 องค์หญิงอยากขโมยเด็ก

แสงแดดยามบ่าย

อบอุ่น

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ร่วงหล่น

โปรยปรายลงมา

แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้ฤดูใบไม้ร่วงลงมา

ตกกระทบร่างของคนสวยสองคนหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก เหมือนภาพม้วนที่อบอุ่น

ขุดมาหลายชั่วยามแล้ว

ทั้งสองยังคงขุดดินหาสมบัติอย่างสนุกสนาน

องค์หญิงอวี๋ชิงตอนแรกเพียงแค่ดูอ

บทที่ 302 หญิงสาวที่ร่ำรวยที่สุด

เช้าตรู่

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นขึ้นมา

หลับไปจนพระอาทิตย์ขึ้นสูง

คงเพราะเมื่อวานเล่นเกมขุดสมบัติจนเหนื่อยมาก

ทั้งตัวไม่มีแรง

กลับบ้านล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปกินข้าว กินเสร็จก็เข้านอน

ไม่ทันได้คิดว่าแม่จะโกรธหรือไม่ จะตีเธอหรือเปล่า

แต่ตอนนี้ตื่นขึ้นมา แม่กลับน

บทที่ 303 ตระกูลลู่กลับสู่เมืองหลวง

ในห้องรับแขกของสวนลู่ในเมืองหลวง

ทั้งครอบครัวอยู่กันอย่างมีความสุข

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกแม่จูงเข้าห้องรับแขก

สิ่งแรกที่เห็นคือหญิงชราที่นั่งอยู่ตรงกลาง

หญิงชราผมขาวครึ่งหนึ่ง แม้จะดูผอมและใบหน้ามีร่องรอยความทุกข์ยาก แต่ดูมีกำลังวังชาดี

คงเพราะมาจากตระกูลทหาร ร่าง