บทที่ 239 เสียชีวิตจากการลอบสังหาร

ฟูหม่าเฉาสั่นไปทั้งร่าง

รู้สึกเหมือนถูกมดนับหมื่นกัด

ราวกับมีคนบีบคอเขาแน่น หายใจไม่ออก

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านหน้าอก เขาหมดแรงไปทั้งตัว ทรุดตัวลงบนพื้น

ม่านตาเขาขยาย มององค์หญิงอวี๋ชิงด้วยความหวาดกลัว

จับชายกระโปรงของเธอแน่น "เจียเยว่..."

"เจียเยว่..

บทที่ 240 เปลี่ยนสลับดอกไม้

ยามเช้า

นอกห้องแสงแดดสดใส

ในห้องมืดสนิท

ห้องเก็บฟืนในจวนองค์หญิงไม่มีหน้าต่าง

ประตูเปิดออกด้วยเสียงลั่นเอี๊ยด

ยายพี่เลี้ยงเอี๋ยนลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เห็นเพียงแสงขาวสาดเข้ามา

แสบตา

นางไม่รู้ว่าถูกขังมานานเท่าไหร่ หรือเป็นปีใดเดือนใดแล้ว

ในความมืด ไม่มีเวลา ไม่มีวันเดือน

บทที่ 241 พบลูกของเจ้าแล้ว

สามวันต่อมา

อ๋องจิ่งกลับมาแล้ว

เขารีบตรงไปที่จวนองค์หญิงอวี๋ชิง

เขาถือกล่องไม้ส่งให้องค์หญิง "พี่สาว ไม่ได้พบเด็ก แต่พบโลงศพเล็กๆ ในป่า ดูเหมือนเป็นโลงศพของทารก ข้าพบสิ่งนี้ข้างใน..."

อ๋องจิ่งเปิดกล่องไม้

ข้างในเป็นตุ๊กตาผ้าเล็กๆ ที่สีซีดไปบ้าง และหมวกทารก

สังเกตได้ว่าทั