ตอน 239
ทะลุมิติเป็นเด็กถูกทิ้ง แม่บุญธรรมพาหนูรวยล้นแผ่นดิน
บทที่ 238
ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก
นอกศาลาพัก
ลมแรงมาก
ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า
พัดผมงามขององค์หญิงอวี๋ชิงให้ยุ่งเหยิง
เธอรวบเสื้อคลุม ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า
ดึงผ้าที่อุดปากฟูหม่าเฉาออก จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาพร้อมรอยยิ้มกำกวม
"ท่านจะทำอะไรกับเจียเยว่?" ฟูหม่าเฉาสะบัดหลุดจากองครักษ์ มององค์หญิงอวี๋ชิ
ตอน 240
บทที่ 239
เสียชีวิตจากการลอบสังหาร
ฟูหม่าเฉาสั่นไปทั้งร่าง
รู้สึกเหมือนถูกมดนับหมื่นกัด
ราวกับมีคนบีบคอเขาแน่น หายใจไม่ออก
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านหน้าอก เขาหมดแรงไปทั้งตัว ทรุดตัวลงบนพื้น
ม่านตาเขาขยาย มององค์หญิงอวี๋ชิงด้วยความหวาดกลัว
จับชายกระโปรงของเธอแน่น "เจียเยว่..."
"เจียเยว่
ตอน 241
บทที่ 240
เปลี่ยนสลับดอกไม้
ยามเช้า
นอกห้องแสงแดดสดใส
ในห้องมืดสนิท
ห้องเก็บฟืนในจวนองค์หญิงไม่มีหน้าต่าง
ประตูเปิดออกด้วยเสียงลั่นเอี๊ยด
ยายพี่เลี้ยงเอี๋ยนลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เห็นเพียงแสงขาวสาดเข้ามา
แสบตา
นางไม่รู้ว่าถูกขังมานานเท่าไหร่ หรือเป็นปีใดเดือนใดแล้ว
ในความมืด ไม่มีเวลา ไม่มีวันเดื