บทที่ 194 เรื่องราวในอดีตของจวิ้นจู่น้อย

ช่วงเย็น

พลบค่ำ ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

จวนตระกูลเฉาจุดโคมไฟแล้ว ประดับประดาสว่างไสว

ท่านอ๋องจิงเห็นร่างเล็กๆ ที่ประตู โยกไปโยกมา อดยิ้มไม่ได้

เขารีบปรับสีหน้าให้อ่อนลง

หันหลังให้สือซู ยิ้มให้กับคนที่ประตู พูดเสียงเบา "พาแม่นมอ่านออกไป"

สือซูเห็นสัญญาณมือจากด้าน

บทที่ 195 ปิดไฟไว้ไม่มิด

"บ่าว... รู้เรื่องในอดีตของจวิ้นจู่น้อย..."

แม่นมอ่านเปล่งเสียงดังขึ้น

มู่อวิ๋นจี้ยกและเยี่ยนหวานสบตากัน แล้วต่างก็ดึงผ้าที่อุดหูออก

เยี่ยนหวานโบกมือ นายคุกที่กำลังลงโทษก็ถอยออกไป

เขามองผู้หญิงคนนั้น "เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

แม่นมอ่านยกมือที่มีเลือดเนื้อเละเทะขึ้นมา พยายามนั่งต

บทที่ 196 ถูกทอดทิ้ง

คืนที่ยาวนาน

อ๋องเจิ้งนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

นอนลืมตาบนเตียง ความคิดสับสนวุ่นวาย

น่าแปลกใจ...

น่าแปลกใจที่เจียเยว่ไม่เหมือนพระขนิษฐาเลยสักนิด และก็ไม่สนิทกันด้วย

ในสมองของเขาจู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของนักพรตผมขาวที่เคยพูดไว้: "เด็กน้อยคนนี้ไร้บุญวาสนา ไม่สมควรได้รับโชคลาภนี้..."

ที่แ