บทที่ 177 เรื่องราวในอดีต

ความมืดดุจหมึกดำ

ยามดึกสงัด

มีเสียงผู้หญิงสองคนคุยกันแว่วมา

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าเสียงดัง จึงพลิกตัว

เสียงดัง! ยังคงดังอยู่

พลิกตัวอีกครั้ง

แล้วเสียงคุยก็เบาลง

เธอรู้สึกว่าถูกแม่อุ้มออกไปข้างนอก

พอออกไปข้างนอก สายลมเย็นพัดมาปะทะใบหน้า

เธอจามหนึ่งที แล้วก็ตื่นขึ้นมา

ถ

บทที่ 178 จะเป็นจริงดังในฝันหรือ

ผมยุ่งเหยิง

เสื้อผ้าก็สวมใส่อย่างสะเปะสะปะ

มีเพียงรองเท้าปักลายเล็กๆ บนเท้าเท่านั้นที่สวมได้ถูกต้อง

องค์ชายจิ่งมองเจียงเมี่ยวเมี่ยวพลางยิ้ม

"เมี่ยวเมี่ยว เจ้าอยู่คนเดียวที่นี่ได้อย่างไร แม่ของเจ้าล่ะ?"

เจียงเมี่ยวเมี่ยวส่ายหน้า เธอเองก็ไม่รู้

เห็นองค์ชายจิ่งหัวเราะ

บทที่ 179 เพื่อนร่วมโต๊ะอาหาร

ความเงียบ

ความเงียบที่เหมือนความตาย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวไม่ได้รับคำตอบที่เธอต้องการ

รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ปากน้อยๆ เบะลง

ซิ่วซิ่วกลั้นยิ้มขบขัน

สาวใช้ทั้งหกคนดูอายุใกล้เคียงกัน แม้แต่รูปร่างก็ใกล้เคียงกัน เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี และมาจากตระกูลใหญ่

พวกเธอจะไม่ส