บทที่ 176 พ่อบุญธรรมก็คือพ่อ

ในห้องโถง

มู่ยุนจี๋เดินไปเดินมา

ด้วยท่าทางกังวลใจ

เมื่อไหเทงเห็นเขาอยู่ข้างๆ คิดว่าเขากังวลเรื่องภรรยาที่เพิ่งสลบไป จึงให้สาวใช้ที่นำชาไปดู

ไม่นาน สาวใช้กลับมารายงาน "คุณชาย คุณหนูรองตื่นแล้ว ขอให้ท่านไปพบ"

มู่ยุนจี๋ชะงักฝีเท้า

นี่... เขาไม่ได้กังวลเรื่องน้องสาว น้องสา

บทที่ 177 เรื่องราวในอดีต

ความมืดดุจหมึกดำ

ยามดึกสงัด

มีเสียงผู้หญิงสองคนคุยกันแว่วมา

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าเสียงดัง จึงพลิกตัว

เสียงดัง! ยังคงดังอยู่

พลิกตัวอีกครั้ง

แล้วเสียงคุยก็เบาลง

เธอรู้สึกว่าถูกแม่อุ้มออกไปข้างนอก

พอออกไปข้างนอก สายลมเย็นพัดมาปะทะใบหน้า

เธอจามหนึ่งที แล้วก็ตื่นขึ้นมา

ถ

บทที่ 178 จะเป็นจริงดังในฝันหรือ

ผมยุ่งเหยิง

เสื้อผ้าก็สวมใส่อย่างสะเปะสะปะ

มีเพียงรองเท้าปักลายเล็กๆ บนเท้าเท่านั้นที่สวมได้ถูกต้อง

องค์ชายจิ่งมองเจียงเมี่ยวเมี่ยวพลางยิ้ม

"เมี่ยวเมี่ยว เจ้าอยู่คนเดียวที่นี่ได้อย่างไร แม่ของเจ้าล่ะ?"

เจียงเมี่ยวเมี่ยวส่ายหน้า เธอเองก็ไม่รู้

เห็นองค์ชายจิ่งหัวเราะ