บทที่ 174 กล่องแพนโดรา

"หมาป่า..."

หลังจากเสียงร้องตกใจ

มู่เจียงเยว่หลับตาทั้งสองข้าง แล้วสลบไป

ลู่ชิงเหยารีบรับร่างไว้

เห็นผู้หญิงล้มลงตรงหน้า เจียงเมี่ยวเมี่ยวตกตะลึง

ทั้งคนทั้งหมาป่าอ้าปากกว้าง

เพราะป้าคนนี้ให้ความรู้สึกคล้ายกับแม่มาก

แต่แม่นั้นสงบและสำรวมกว่า

ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของแม่จะขี้กลัว

บทที่ 175 พบกันอีกครั้งหลังจากพรากจากไปนาน

สายลมฤดูร้อนพัดโชยเบาๆ

แต่ก็ยังไม่อาจพัดความร้อนให้จางหายไป

มู่เจียงเยว่ตื่นขึ้นเพราะความร้อน

พอลืมตา ก็เห็นดวงตามากมายจ้องมองเธอ

พร้อมกับใบหน้าคุ้นเคยมากมาย

เธอตกตะลึงชั่วขณะ จึงนึกได้ว่าทำไมถึงสลบไป

รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง กุมมือเหยียนฮวน "สามี หมาป่า...

บทที่ 176 พ่อบุญธรรมก็คือพ่อ

ในห้องโถง

มู่ยุนจี๋เดินไปเดินมา

ด้วยท่าทางกังวลใจ

เมื่อไหเทงเห็นเขาอยู่ข้างๆ คิดว่าเขากังวลเรื่องภรรยาที่เพิ่งสลบไป จึงให้สาวใช้ที่นำชาไปดู

ไม่นาน สาวใช้กลับมารายงาน "คุณชาย คุณหนูรองตื่นแล้ว ขอให้ท่านไปพบ"

มู่ยุนจี๋ชะงักฝีเท้า

นี่... เขาไม่ได้กังวลเรื่องน้องสาว น้องสา