บทที่ 173 เพื่อนรักผู้รู้ใจ

ยามบ่าย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นจากการงีบหลับ

นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านเพื่อรับลมเย็น

วันนี้พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองหยุดงาน แม่ก็ไม่ได้ออกไปไหนซึ่งเป็นเรื่องหายาก อยู่บ้านเป็นเพื่อนพวกเขา

ทั้งครอบครัวอยู่พร้อมหน้า บรรยากาศครึกครื้น

ลู่ชิงเหยาแม้จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ก็ยังไ

บทที่ 174 กล่องแพนโดรา

"หมาป่า..."

หลังจากเสียงร้องตกใจ

มู่เจียงเยว่หลับตาทั้งสองข้าง แล้วสลบไป

ลู่ชิงเหยารีบรับร่างไว้

เห็นผู้หญิงล้มลงตรงหน้า เจียงเมี่ยวเมี่ยวตกตะลึง

ทั้งคนทั้งหมาป่าอ้าปากกว้าง

เพราะป้าคนนี้ให้ความรู้สึกคล้ายกับแม่มาก

แต่แม่นั้นสงบและสำรวมกว่า

ไม่คิดว่าเพื่อนสนิทของแม่จะขี้กลัว

บทที่ 175 พบกันอีกครั้งหลังจากพรากจากไปนาน

สายลมฤดูร้อนพัดโชยเบาๆ

แต่ก็ยังไม่อาจพัดความร้อนให้จางหายไป

มู่เจียงเยว่ตื่นขึ้นเพราะความร้อน

พอลืมตา ก็เห็นดวงตามากมายจ้องมองเธอ

พร้อมกับใบหน้าคุ้นเคยมากมาย

เธอตกตะลึงชั่วขณะ จึงนึกได้ว่าทำไมถึงสลบไป

รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง กุมมือเหยียนฮวน "สามี หมาป่า...