บทที่ 131

คนที่มีหัวใจเยี่ยงสัตว์

"ฮัดเช่ย..."

น้ำหอมที่ตัวอ๋องเหลียงฉุนจมูกมาก

เจียงเมี่ยวเมี่ยวจามออกมา เธอขยี้จมูก

เงยหน้าขึ้น

พบกับสายตารังเกียจของอ๋องเหลียงร่างอวบ

ความรู้สึกราวกับเธอเป็นสิ่งสกปรกอะไรสักอย่าง

อ๋องเหลียงพูดเสียงเย็น: "อุ้มไปให้พ้น อย่ามาบังตาข้า"

"ท่านอ๋อง ข้างนอกหนาว ปล่อย

บทที่ 132

องค์อ๋องเหลียงถูกลอบยิง

ขบวนรถออกจากวัดชิงอวิ๋น

ซิ่วซิ่วตามขบวนรถไปห่างๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป

น้องเมี่ยวเมี่ยวอยู่ในรถม้าของพระชายาอ๋องเหลียง เธอไม่กล้าประมาทแม้แต่วินาทีเดียว

เด็กน้อยได้ตกลงกับเธอไว้ว่าหากเจอเหตุอันตราย จะร้องไห้เสียงดัง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ เธอจะรีบเข้าไปช่วยเหล

บทที่ 133

คนขวัญอ่อนจะตกใจง่าย

ยังไม่ทันถึงเมืองเจียงโจว

เจียงเมี่ยวเมี่ยวก็หลับไปแล้ว พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นขึ้น หาวหวอดใหญ่

กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงสองรอบ ยังรู้สึกงัวเงีย

มองดูเพดานเตียง ม่านผ้าไหมสีแดง และฉากบังลมลายแมวไล่ผีเสื้อข้างเตียง

เธอรู้ว่าภารกิจ