บทที่ 132 องค์อ๋องเหลียงถูกลอบยิง

ขบวนรถออกจากวัดชิงอวิ๋น

ซิ่วซิ่วตามขบวนรถไปห่างๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป

น้องเมี่ยวเมี่ยวอยู่ในรถม้าของพระชายาอ๋องเหลียง เธอไม่กล้าประมาทแม้แต่วินาทีเดียว

เด็กน้อยได้ตกลงกับเธอไว้ว่าหากเจอเหตุอันตราย จะร้องไห้เสียงดัง เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ เธอจะรีบเข้าไปช่วยเหลือ

บทที่ 133 คนขวัญอ่อนจะตกใจง่าย

ยังไม่ทันถึงเมืองเจียงโจว

เจียงเมี่ยวเมี่ยวก็หลับไปแล้ว พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นขึ้น หาวหวอดใหญ่

กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงสองรอบ ยังรู้สึกงัวเงีย

มองดูเพดานเตียง ม่านผ้าไหมสีแดง และฉากบังลมลายแมวไล่ผีเสื้อข้างเตียง

เธอรู้ว่าภารกิจสา

บทที่ 134 นางกลัวอะไร

เมื่อท่านอ๋องเหลียงตื่นขึ้นมา

เขาเห็นใบหน้าสองคน หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก อยู่เหนือเขา

จ้องมองเขาด้วยตาวาววับ

เด็กหญิงตัวน้อยมีพู่กันในมือ

"พวกเจ้ากำลังทำอะไร?"

ท่านอ๋องเหลียงดิ้นอยากลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นมาจากหน้าอกและขา ทำให้ขยับไม่ได้

เจียงเมี่ยวเมี่ยวและชุยซิงโจวสะดุ้