บทที่ 115 จะล้มละลายแล้ว**

ในลานเล็กๆ

ลูกน้อยสีชมพูนั่งอยู่บนเสื่อหญ้ากัดขาไก่

จิ๊บๆ มองลงมาจากท้องฟ้า เห็นก้อนสีชมพูเหมือนดอกไม้สีชมพูที่ยังไม่บาน

เจียงเมี่ยวเมี่ยวมองดูป้าซิ่วซิ่วกางเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกมา แม้แต่ละชิ้นจะแตกต่างกัน แต่สีสันกลับมีน้อยมาก

สีเหลืองห่าน สีเขียว สีแดง สีไม่ยอมแด

บทที่ 116 ดีใจและเศร้าใจ**

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากฤดูใบไม้ร่วงสู่ฤดูหนาว

ถึงฤดูขุดหน่อไผ่หนาวแล้ว

สิ่งที่มีค่ายิ่งขึ้นมักจะได้ยากขึ้น ทุกสรรพสิ่งมีกฎเกณฑ์

การเก็บหน่อไผ่หนาวยากกว่าหน่อไผ่ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ราคาจึงสูงขึ้นตามไปด้วย

หน่อไผ่หนาวของบ้านเจียงเมี่ยวเมี่ยวเดิมรับซื้อยี่สิบเหรียญต่อจ

บทที่ 117 จำนำเครื่องประดับ**

เช้าตรู่วันหนาว

แสงแดดส่องลงมา ขับไล่ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวไป

เจียงจื่อฉินถือชาเสิร์ฟน้ำคอยดูแลแม่ ตอนนี้เธอยังเล็กเกินไป สามารถพึ่งพาแต่แม่ ต้องเอาใจพ่อและตา

แม้แต่ต้องเอาใจภรรยาหลวงของตาด้วย

แม่ของแม่แม้จะได้ใจตาแค่ไหน ก็ยังคงเป็นเพียงนางเอก เงินทองโฉนดที่ดินบ้านช่