บทที่ 32

ตอนที่ 32-2 เยือนจวนเสนาบดีกลางดึก

เขายืนนิ่งเป็นนาน กระทั่งเสี่ยวเฉวียนจื่อก้าวมาหา กระซิบว่า “ฝ่าบาท กลางคืนลมเย็น โปรดระวังสุขภาพด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เสี่ยวเฉวียนจื่อ เจ้าว่าเราไร้ประโยชน์มากหรือไม่” ฉินอวี้โพล่งเอ่ยขึ้น

เสี่ยวเฉวียนจื่อสะดุ้งโหยง “ฝ่าบาท ไปเอาคำพูดเหล่านี้มาจากไหนกันพ่ะย่ะค

บทที่ 33

ตอนที่ 33-1 หากว่าเจ้าอาย

รถม้าของฉินเจิงแล่นจากไปจนไม่เหลือเงา ทุกคนในจวนเสนาบดีฝ่ายขวายังคงเรียกสติกลับมามิได้

“คำพูดของฉินเจิงหมายความว่าอะไร” ฮูหยินเสนาบดีฝ่ายขวาเดือดดาล

หลี่มู่ชิงมองฮูหยินเสนาบดีฝ่ายขวานิ่ง ไม่ตอบคำถาม แต่หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในจวน

เสนาบดีฝ่ายขวาปั้นหน้าขึงตึง กล่าว

บทที่ 33

ตอนที่ 33-2 หากว่าเจ้าอาย

หลี่มู่ชิงเห็นมารดาหลับแล้วก็จัดกายนางสอดเข้าในผ้าห่ม นั่งต่ออีกพักหนึ่งแล้วออกมาจากห้อง

เขาออกจากเรือนของฮูหยินเสนาบดีฝ่ายขวามายังห้องหนังสือ

ตะเกียงภายในห้องหนังสือยังสว่างอยู่ เสนาบดีฝ่ายขวานั่งบนเก้าอี้ พิงพนักพลางหลับตาลง ภายใต้แสงเหลืองนวลส่องสว่าง ใบหน้าชร