ตอน 65
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 65
‘สามวันจากนารีเป็นอื่น’ ท่านสุนทรภู่กวีเอกของไทยได้เอ่ยกล่าวต่อว่าอิสตรีที่ใจโลเล แต่ทำไมท่านไม่เอ่ยต่อว่าบุรุษชาติที่มากรักหลายใจบ้าง กาลเวลาล่วงเลยไปแค่ไม่กี่คืนวันเจ้าชายซารีฟร์ก็ลืมเธอเสียสิ้น
เพราะคอยเฝ้าจับจ้องมองหาหญิงอันเป็นที่รักอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่เข้ามาในร้านอาหารเมื่อหางตาเหลือบ
ตอน 66
บทที่ 66
และคนที่ทนไม่ได้คือตัวของเจ้าชายแห่งแผ่นผืนทะเลทรายเอง เจ้าชายซารีฟร์ดันร่างของลอเรนออกห่างพยายามซ่อนแววตากริยาเบื่อหน่ายกับรสจูบที่จืดชืดไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย
เจ้าชายหนุ่มกระดกแชมเปญรวดเดียวหมดแก้วจากนั้นก็ยื่นไปข้างหน้าเต็มแรงจนปากแก้วทรงสวยกระแทกโดนปลายนิ้วของนาราภัทรจากนั้นก็ออกคำส
ตอน 67
บทที่ 67
นาราภัทรยิ้มเยาะก้มลงเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยังตีหน้าบึ้งถมึงทึงจากนั้นก็ได้เอ่ยตอบเสียงเย็นยะเยือกไม่สะทกสะท้านกับไฟพิโรธที่กำลังลุกวาวอยู่ในดวงตาคมกริบ
“อย่าเหมาว่าผู้หญิงทุกคนต้องสยบอยู่แทบเท้าของเจ้าชายสิค่ะ และอย่าคิดว่าจะมีแค่รสรักของเจ้าชายเท่านั้นที่จะทำให้น้ำหนาวเคลิบเคลิ้มได้”