บทที่ 62

“งั้นหรือคะ เจ็บแค่นี้ไม่เป็นไรถ้างั้นการทำแผลแบบเดิมๆ ก็คงไม่สะใจเท่ากับวิธีนี้”

สุ้มเสียงของเจ้าชายแห่งทะเลทรายที่ประชดประชันเย่อหยิ่งไม่มีที่สิ้นสุดทำให้นาราภัทรเลิกคิ้วเอ่ยถามด้วยความหมั่นไส้ หญิงสาวหยิบทิงเจอร์ไอโอดีนแล้วเปิดฝาออกจากนั้นก็เทน้ำยาล้างแผลลงไปบนหลังข้อมือที่แตกเลือดซิบโด

บทที่ 63

“จะรับค่าจ้างเป็นสัปดาห์หรือเป็นรายวันก็ได้ตามแต่เจ้าต้องการ” เจ้าชายซารีฟร์เอ่ยออกมาด้วยใจไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่เมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งขึงเป็นเวลานาน

“เท่าไหร่คะ” นาราภัทรเอ่ยถามพร้อมกับหันมามองเจ้าชายซารีฟร์ด้วยสายตาว่างเปล่า

“สัปดาห์ล่ะ 500 ดอลลาร์”

“แล้วน้ำหนาวต้องหน้าที่อะไรบ้างคะ”

เจ

บทที่ 64

“แล้วแต่เจ้า อยากกินอะไรก็สั่งไป”

เจ้าชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงราบเรียบไม่ได้ใส่ใจคู่ดินเนอร์สักนิด ไม่สนใจว่าลอเรนจะสั่งอะไรบ้าง ต่อให้อาหารที่ปรุงแต่งเลิศรสมากเพียงใดก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอร่อยหรือเจริญอาหารไปได้ถ้าหากต้องมารับประทานกับคนที่ไม่ได้รักใคร่ ผิดกับอาหารพื้นๆ ปรุงแต่งอย่างเรียบง่า