บทที่ 27

นาราพรรณมองแฝดพี่ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจน้ำตาอุ่นรื้นขอบตา ร่างบอบบางผุดลุกขึ้นแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เราเป็นห่วงตัวน่ะถึงได้ถามได้เซ้าซี้ ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก”

“น้ำค้าง...” น้ำหนาวตะโกนเรียกเสียงหลงรีบผุดลุกขึ้นไปฉุดรั้งน้ำค้างไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากห้องครัว

“เราขอโ

บทที่ 28

“น้ำค้างรู้ว่าตัวอยากเก็บเงินซื้อบ้านมาเป็นของพวกเราอีกครั้ง แต่น้ำหนาวก็ไม่ต้องทำงานที่เสี่ยงแบบนี้และอีกอย่างน้ำค้างก็ช่วยทำงานทั้งคน”

นาราพรรณเอ่ยท้วงเสียงแผ่วเบาเริ่มใจอ่อนยอมจำนนต่อเหตุผลที่แฝดพี่แสนสวยได้เอ่ยออกมา ทุกวันนี้เธอเองก็พยายามทำงานเก็บเงินเพื่อช่วยน้ำหนาวอีกแรง

“น้ำค้าง.

บทที่ 29

“ฮึ!...เชิญไปเบ่งอำนาจที่อื่น ที่นี่บอสตันไม่ใช่ประเทศของเจ้าชายและน้ำหนาวเป็นชาวไทยไม่ใช่ราษฎรอัลนูรีนไม่ต้องมาสั่ง น้ำหนาวไม่มีทางทำตามคำสั่งของเจ้าชายหรอก”

นาราพรรณตั้งใจฟังอยู่นานแล้ว ออกจะงงๆ ว่าบุรุษหนุ่มหล่อเหลาที่ค่อนข้างคุ้นตาผู้นี้เป็นใครและบาดหมางใจกับแฝดพี่ของเธอด้วยเรื่องอันใ