บทที่ 24

นาราภัทรผงะถอยหลังก้าวหนึ่งดวงตากลมโตจ้องมองคนที่บังอาจจูบเธอด้วยดวงตาเขียวปัดโกรธเคือง หยาดน้ำตาอุ่นใสเกลือกกลิ้งรอบดวงตาคู่สวยก่อนเจ้าตัวจะกะพริบให้เลือนหายไปในราตรีกาล

“คนฉวยโอกาส…เผี้ยะ!!!...”

นาราภัทรตวัดมือตบลงไปบนใบหน้าคมเข้มสุดแรงเกิดและไม่ได้รอดูผลงานของตนเอง เมื่อรถเมล์ได้วิ่ง

บทที่ 25

“ขอเราอาบน้ำสัก 10 นาทีได้มั้ยเดี๋ยวจะออกไปอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือน้ำหนาวทำไมทำเสียงซีเรียสจังเลย”

น้ำค้างจับต้นแขนเนียนของแฝดพี่แล้วบีบไว้แน่นอย่างลืมตัว สีหน้าแววตาเริ่มเป็นกังวลกับเรื่องที่อีกฝ่ายกั๊กไว้ไม่ยอมเอ่ยบอกสักที

“ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่เราเป็นกังวลเรื่องง

บทที่ 26

ราชิตเอ่ยบอกตามความรู้สึกที่ตนและอาดิลเพื่อนรักได้มีให้แก่ดอกไม้งามแห่งสยามที่งดงามทั้งกายใจควรคุณค่าแก่การยกย่องเทิดทูนให้เป็นเจ้าแห่งชีวิตอีกคน

“กระหม่อมอยากมีโอกาสได้ยลโฉมราชินีแห่งอัลนูรีน ท่านอานีสต์บอกว่าเจ้าชายฮารีฟร์ทรงรักคุณนีราพรรณมาก เวลาคุณนีราพรรณสวมชุดพื้นเมืองของอัลนูรีนและเ