บทที่ 20

“สำหรับเราอาจจะคิดว่าแพง แต่สำหรับคนรวยอย่างทอมสันนั้นเป็นเรื่องขี้ผง คุณก็พอจะรู้นี่ว่าทอมสันนั้นรวยมากแค่ไหน”

พอลหลุบสายตาดีดขี้บุหรี่กับจานรองลุ้นอยู่ในใจจนตัวโก่งให้หญิงสาวตอบรับคำ ถ้าหากน้ำหนาวตกลงใจรับทำงานนี้นอกจากเขาจะได้รับส่วนแบ่งเป็นเงินแล้วยังได้รับส่วนแบ่งที่เป็นเนื้อสดหอมหว

บทที่ 21

“มาตั้งนานแล้วแหละ ก็เจ้าไม่สนใจเราเองนี่มัวแต่บ่นงึมงำเป็นหมีกินผึ้งอยู่นั่นแหละ”

เจ้าชายซารีฟร์เฉลยพร้อมกับเอื้อมมือไปจับต้นแขนเนียนขาวผ่องไว้ไม่ให้หญิงงามจอมแก่นแก้วแถมขี้บ่นอีกต่างหากได้หลบหนีรัศมีที่ตนเองจะได้สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ชื่นใจจากกายสาว

“มาตั้งนานแล้ว ถ้างั้น...” หญิงสาวทวนคำ

บทที่ 22

“นั่นหรือคนที่ชื่อพอล”

เจ้าชายแห่งราชวงศ์อัลนูรีนเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจขณะหันไปมองตามกริยาเชิญชวนของน้ำหนาว และเมื่อได้เห็นชายหนุ่มที่เรือนร่างใหญ่โตตามแบบฉบับฝรั่งตาน้ำข้าวที่กำลังเดินตรงมาหาน้ำหนาวก็รีบขยับกายพร้อมกับดึงเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวที่ต้องใจภักให้ขยับเข้าหาตนเองอีกนิดหน