ตอน 19
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 19
เจ้าชายหนุ่มผู้หล่อเหลาแห่งแผ่นผืนทะเลทรายได้เดินจากไปนานหลายนาทีแล้วแต่นาราภัทรยังคงยืนงงรับรู้กระแสไออุ่นทั้งถ้อยคำและรอยสัมผัสที่ยังคงแล่นพล่านทั่วกายใจพอรู้สึกก็รีบหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่เธอจำได้ดีว่าตนเองเป็นคนเขียนและเอาไปให้กับเจ้าชายซารีฟร์ซึ่งด้านหน้าเป็นลายมือของเธอและแน่นอนด้านหลัง
ตอน 20
บทที่ 20
“สำหรับเราอาจจะคิดว่าแพง แต่สำหรับคนรวยอย่างทอมสันนั้นเป็นเรื่องขี้ผง คุณก็พอจะรู้นี่ว่าทอมสันนั้นรวยมากแค่ไหน”
พอลหลุบสายตาดีดขี้บุหรี่กับจานรองลุ้นอยู่ในใจจนตัวโก่งให้หญิงสาวตอบรับคำ ถ้าหากน้ำหนาวตกลงใจรับทำงานนี้นอกจากเขาจะได้รับส่วนแบ่งเป็นเงินแล้วยังได้รับส่วนแบ่งที่เป็นเนื้อสดหอมหว
ตอน 21
บทที่ 21
“มาตั้งนานแล้วแหละ ก็เจ้าไม่สนใจเราเองนี่มัวแต่บ่นงึมงำเป็นหมีกินผึ้งอยู่นั่นแหละ”
เจ้าชายซารีฟร์เฉลยพร้อมกับเอื้อมมือไปจับต้นแขนเนียนขาวผ่องไว้ไม่ให้หญิงงามจอมแก่นแก้วแถมขี้บ่นอีกต่างหากได้หลบหนีรัศมีที่ตนเองจะได้สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ชื่นใจจากกายสาว
“มาตั้งนานแล้ว ถ้างั้น...” หญิงสาวทวนคำ