บทที่ 12

“หยิบปากกาให้เราหน่อย”

“ได้แล้วพะยะค่ะ”

ราชิตหยิบปากกาด้ามแพงออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทแล้วยื่นให้เจ้าเหนือหัวจากนั้นก็สงบนิ่งไม่มีทีท่าสอดรู้สอดเห็นว่าเจ้าชายหนุ่มกำลังเขียนข้อความอะไรลงไปบนกระดาษแผ่นเล็ก

“อาดิลมาถึงแล้วให้เข้ามาหาเราในห้องทันที”

เจ้าชายซารีฟร์สั่งเสียงเข้มทั้งๆ ที่

บทที่ 13

“ท่านพี่คงไม่ต้องการบ้านและโรงแรมของนางฟ้าทั้งสามหรอก แต่เพียงเพราะต้องการผูกมัดให้คุณน้ำเหนืออยู่กับตนเองถึงได้ทำเช่นนี้”

เจ้าชายซารีฟร์เอ่ยอย่างรู้ใจเชษฐาดี ทรัพย์สินเงินทองสายแร่น้ำมันที่มีนับร้อยๆ บ่อทั่วทั้งแผ่นผืนทะเลทรายขุดมาขายชั่วลูกหลานก็ไม่มีหมดแค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้ราชวงศ์อัล

บทที่ 14

แต่หญิงสาวเหล่านั้นก็เป็นเพียงธุลีละอองเม็ดทรายที่พัดผ่านไม่เคยมีใครสามารถพิชิตใจเจ้าชายหนุ่มนักรักได้แม้แต่คนเดียว คงจะมีแค่เพียงหญิงงามแก่นแก้วชาวสยามเท่านั้นที่สามารถทำให้คาสโนว่าแห่งอัลนูรีนรู้สึกต้องตาต้องใจตั้งแต่แรกด่า!...

เจ้าชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ กับความคิดของตน ใช่! ถูกแล้วเขา