บทที่ 11

“เออ...ช่างเปรียบเปรยน่ะเนี่ย...กวางสาวหลงไปในดงเสือหิว”

“ยังจะมาพูดเล่นอีก”

น้ำค้างขึงตาใส่ตีลงไปบนต้นแขนขาวเนียนของแฝดพี่ด้วยความโมโหก่อนจะเอ่ยพูดประโยคต่อมาซึ่งทำให้คนพี่หัวเราะร่วนก่อนหน้านี้ต้องร้องเสียงหลง

“นี่ถ้าหากคุณพ่อกับพี่น้ำเหนือรู้ว่าตัวไปทำงานในผับมีหวังได้โทรมาเฉ่งจนน้ำหนา

บทที่ 12

“หยิบปากกาให้เราหน่อย”

“ได้แล้วพะยะค่ะ”

ราชิตหยิบปากกาด้ามแพงออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทแล้วยื่นให้เจ้าเหนือหัวจากนั้นก็สงบนิ่งไม่มีทีท่าสอดรู้สอดเห็นว่าเจ้าชายหนุ่มกำลังเขียนข้อความอะไรลงไปบนกระดาษแผ่นเล็ก

“อาดิลมาถึงแล้วให้เข้ามาหาเราในห้องทันที”

เจ้าชายซารีฟร์สั่งเสียงเข้มทั้งๆ ที่

บทที่ 13

“ท่านพี่คงไม่ต้องการบ้านและโรงแรมของนางฟ้าทั้งสามหรอก แต่เพียงเพราะต้องการผูกมัดให้คุณน้ำเหนืออยู่กับตนเองถึงได้ทำเช่นนี้”

เจ้าชายซารีฟร์เอ่ยอย่างรู้ใจเชษฐาดี ทรัพย์สินเงินทองสายแร่น้ำมันที่มีนับร้อยๆ บ่อทั่วทั้งแผ่นผืนทะเลทรายขุดมาขายชั่วลูกหลานก็ไม่มีหมดแค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้ราชวงศ์อัล