ตอน 119
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 119
“เจ้าชายซารีฟร์...อย่าทรมานน้ำหนาว”
นาราภัทรร้องครางด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจากหัวจรดปลายเท้าจนขนลุกซู่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองนั้นได้แอ่นกายบดเบียดเข้าหาเรือนกายกำยำเต็มที่แม้แต่สายลมก็ไม่อาจพัดผ่านได้
“ชอบใช่ไหมน้ำหนาว ชอบปากของเราชอบปลายนิ้วของเราไหม”
เจ้าชายซารีฟร์กระซิบถามเสียงแห
ตอน 120
บทที่ 120
หนุ่มสาวทั้งสองที่ถูกสวรรค์บัญชาส่งให้เกิดมาคู่กันทุกชาติทุกภพต่างก็แลกจุมพิตหวานฉ่ำพลัดกันรุกพลัดกันรับจนกระทั่งเพลิงเสน่หาโหมกระหน่ำซาซัดเกือบถึงปลายทางแห่งความหฤหรรษ์ เจ้าชายหนุ่มถอนกายจนเกือบสุดจากนั้นก็บดกระหน่ำรุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายผลักดันให้ความหฤหรรษ์ระเบิดแตกซ่านจนเรือนกายกระตุกขม
ตอน 121
บทที่ 121
“พระองค์จะเข้าเมืองหลวงหรือพะยะค่ะ”
วิศวกรหนุ่มเดินตามเจ้าเหนือหัวเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับตั้งคำถามไม่หยุดโดยหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังกวนตะกอนความโมโหโกรธาให้ขุ่นขึ้นมายิ่งกว่าเดิม
“ใช่ เราจะเข้าเมืองหลวงเดี๋ยวนี้”
วิศวกรเอกหันไปมองท้องฟ้าที่ดูปลอดโปร่งผ่านทางช่องหน้าต่าง เห็นว่าท้องฟ้าเปิดสด