บทที่ 101

“กระหม่อมอยากขอร้องให้พระชายาไปดูเจ้าชายด้วย แค่สักชั่วโมงก็ยังดีพะยะค่ะ”

“ราชิตลุกขึ้นเถอะอย่าคุกเข่าให้น้ำหนาวเลย” ร่างบอบบางก้มลงเอื้อมมือไปจับบ่ากว้างแข็งแกร่งให้องครักษ์ได้ลุกขึ้นยืน

“น้ำหนาวไปแน่นอนค่ะ ถึงราชิตไม่ขอร้องน้ำหนาวก็จะไปให้ได้ ราชิตรอสักครู่น่ะน้ำหนาวขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้

บทที่ 102

นาราภัทรส่ายหน้าด้วยความหนักใจแกมระอาเจ้าชายผู้ดื้อด้านที่กำลังซบหน้าลงกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทีอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดเจน

“เราสั่งแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องเข้ามายุ่ง”

ด้วยเข้าใจว่าผู้ที่กำลังเดินเข้ามาคือเหล่าองครักษ์ที่บังอาจขัดคำสั่งไม่มีหยุดหย่อน เจ้าชายองค์รองแห่งอัลนูรีนจึงตะโกนตวาดลั่

บทที่ 103

“ให้พระชายาทำคนเดียวก็พอแล้ว” เจ้าชายซารีฟร์เอ่ยบอกเสียงอ่อนแรงปัดมือใหญ่ของราชิตที่กำลังเอื้อมมาช่วยเช็ดตัวให้ออกห่าง

“ไม่เป็นไร น้ำหนาวทำคนเดียวก็ได้ค่ะ”

นาราภัทรรับผ้าขนหนูมาถือไว้แล้วขยับกายขึ้นไปนั่งใกล้ๆ กับใบหน้าคมเข้มที่ยังคงแดงก่ำด้วยพิษไข้ หญิงสาวคลี่ผ้าขนหนูให้เต็มฝ่ามือจากนั้น