บทที่723

เป็นครั้งแรกที่นางมาพระตำหนักฉีเล่อ ไม่พูดไม่ได้เลยว่าในนี้โอ่อ่าฟุ้งเฟ้อเป็นอย่างมาก ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าองค์ชายหกของเย่เหลียงเป็นคนหยิ่งผยองโอหัง วันนี้ดูแล้ว เป็นเยี่ยงนั้นจริง

เมื่อมาถึงห้องบรรทมขององค์ชายหก ระดับความโอ่อ่าฟุ้งเฟ้อยิ่งไม่ต้องพูด

ตอนนี้เย่ซวิ่นนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ยาวนั่

บทที่724

นี่เป็นขอบเขตใหม่ที่ฝูหลิงได้สัมผัส มันใหม่มาก ในวันเดียวกันนางได้กลับไปหาตำราการแพทย์ที่เกี่ยวข้องมาศึกษาค้นคว้า

ต่อมาทุกๆสองวันนางจะไปรักษาให้เย่ซวิ่นที่พระตำหนักฉีเล่อ

ครั้งนี้พอฝูหลิงเข้าไป ทั้งสองคนยังไม่ได้พูดคุยกันเลย เปลือกตานางหลุบลงมองที่เป้ากางเกงของเย่ซวิ่น แล้วกล่าวว่า “ถอดกางเ

บทที่725

เย่ซวิ่นกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่จะดูว่าหน้าของเจ้าใหญ่เท่าฝ่ามือของข้าหรือไม่?”

ทันทีที่ฝูหลิงได้ยิน นางก็รู้สึกหน้าแดงและกล่าวว่า “อยู่กันดีดี พระองค์อย่าได้ลงไม้ลงมือเลยเพคะ หม่อมฉันไม่ต้องการคิดอะไรเกินเลยกับคนไข้ของหม่อมฉัน”

เย่ซวิ่นยิ้มอย่างเย้ยหยันและกล่าวว่า “ใครจะไปคิดอะไรกับเจ้า