บทที่713

จู่ ๆ เฉินเสียนก็รู้สึกอยากร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า เธอพูดด้วยเสียงแหบ “ซูเจ๋อ ในที่สุดท่านก็เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว”

ต่อมา ซูเจ๋อก้มลงกดไปที่หูของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปเราเป็นสามีภรรยากัน”

เฉินเสียนถาม “ยังรู้สึกหนาวไหม? ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ที่นี่มีผ้าห่มจัดเตรียมไว้ ท่านปล่อยข้

บทที่714

จู่ ๆ เฉินเสียนก็รู้สึกอยากร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า เธอพูดด้วยเสียงแหบ “ซูเจ๋อ ในที่สุดท่านก็เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว”

ต่อมา ซูเจ๋อก้มลงกดไปที่หูของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปเราเป็นสามีภรรยากัน”

เฉินเสียนถาม “ยังรู้สึกหนาวไหม? ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ที่นี่มีผ้าห่มจัดเตรียมไว้ ท่านปล่อยข้

บทที่715

ร่างกายถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ และการเคลื่อนไหวนั้นช้ามาก ทำให้ประสาทสัมผัสที่น่าเบื่อของเฉินเสียนตื่นตัวขึ้นด้วยความเร็วสูงสุด

เมื่อเฉินเสียนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอยังคงมีความสับสน แต่มีบางอย่างติดอยู่ใต้ร่างกายของเธอ

เธอลืมตาขึ้นและจมลงไปในดวงตาที่ลึกของซูเจ๋อ จากนั้นก็เห็นขาของตัวเองโอบรอบเอว