บทที่710

เมื่อลงมาจากราชสำนักเร็ว เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นางเดินไปรอบๆ ในห้องตำราหลวง แล้วบอกว่าควรซ่อมแซมตำหนักไท่เหอให้ดีๆ ต่อมานางรู้สึกว่าตำหนักไท่เหอมีขนาดเล็กเกินไป และวางแผนที่จะสร้างวังอีกแห่งเพื่อต้อนรับซูเจ๋อกลับมา

ในเวลานั้นเฮ่อโยวและเฉินเสียนกำลังยืนอยู่ในห้องตำราหลวง ก็ได้มองดูเฉ

บทที่711

เหล่าขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักเป่ยเซี่ยถูกศัตรูข้างนอกดึงดูดความสนใจมาเกินครึ่ง และถูกความสัมพันธ์ระหว่างเย่เหลียง ต้าฉู่และเป่ยเซี่ยทำให้ปวดหัวตลอดทั้งวัน อีกทั้งมีกองกำลังอื่นต้องการใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้เพื่อแทรกเข้าไป

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้รับรู้ถึงความสงบบนพื้นผิว แต่ในความเป็นจริงมีบ

บทที่712

จู่ ๆ เฉินเสียนก็รู้สึกอยากร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า เธอพูดด้วยเสียงแหบ “ซูเจ๋อ ในที่สุดท่านก็เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว”

ต่อมา ซูเจ๋อก้มลงกดไปที่หูของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปเราเป็นสามีภรรยากัน”

เฉินเสียนถาม “ยังรู้สึกหนาวไหม? ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ที่นี่มีผ้าห่มจัดเตรียมไว้ ท่านปล่อยข้