บทที่689

สายตาของเขาไม่หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย และมองเฉินเสียนอย่างลึกซึ้งมาโดยตลอด

บรรยากาศบนท้องพระโรงกดดันเป็นอย่างมาก องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเลยเอ่ยปากกล่าวถามก่อน “ไม่กี่วันมานี้ท่านอ๋องรุ่ยไปไหนหรือ?”

ซูเจ๋อมองเฉินเสียนแล้วกล่าวตอบว่า “ไปล่าสัตว์พ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนแสยะริมฝีปากเยาะเย้ยขึ้น

เป็นอ

บทที่690

เสียงเคาะประตูนั่นทำให้เฉินเสียนตื่นตระหนกทันที

ตัวของเย่ซวิ่นครึ่งหนึ่งนอนนาบอยู่บนโต๊ะ หัวเราะหึหึขึ้นมา เขาทอดถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา และมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาตามมาติดๆ มีความอบอุ่นซ่อนเร้นอยู่ยากที่จะอธิบายได้ บวกกับน้ำเสียงที่อ่อนโยน คล้ายดั่งเสียงหยอกล้อกันระหว่างชายหญิง

เย่ซวิ่

บทที่691

ต่อมาเธอยืนอยู่ตรงประตู มองซูเจ๋อกับเย่ซวิ่นเดินตามกันออกไป

เฉินเสียนรอจนถึงครึ่งค่อนคืน ซูเจ๋อก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

เธอนอนไม่หลับทั้งคืน

รอวันต่อมาซูเซี่ยนกลับมา เห็นทั้งห้องเต็มไปด้วยความระเกะระกะ เฉินเสียนนอนตะแคงข้างอยู่ ซูเซี่ยนไม่เห็นเงาของท่านพ่อตนเองตามที่ใจปรารถนาไว้ กลับมองเห็นแต่บ