บทที่687

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยดูแข็งทื่อ จ้องไปที่ซูเซียนและตรัสว่า “เจ้าตัวน้อยนี่ถูกส่งมาแย่งลูกชายของข้างั้นหรือ? ยังเด็กยังเล็กแท้ ๆ แต่กลับมีกลอุบายมากนัก”

ซูเซี่ยนเล่นหมากรุกต่อไปอย่างสบาย ๆ และกล่าวว่า “ฝ่าบาทยังจะเล่นหมากรุกอีกไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เอาเถอะ พอเถอ

บทที่688

ต่อมาเธอยืนอยู่ตรงประตู มองซูเจ๋อกับเย่ซวิ่นเดินตามกันออกไป

เฉินเสียนรอจนถึงครึ่งค่อนคืน ซูเจ๋อก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

เธอนอนไม่หลับทั้งคืน

รอวันต่อมาซูเซี่ยนกลับมา เห็นทั้งห้องเต็มไปด้วยความระเกะระกะ เฉินเสียนนอนตะแคงข้างอยู่ ซูเซี่ยนไม่เห็นเงาของท่านพ่อตนเองตามที่ใจปรารถนาไว้ กลับมองเห็นแต่บ

บทที่689

สายตาของเขาไม่หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย และมองเฉินเสียนอย่างลึกซึ้งมาโดยตลอด

บรรยากาศบนท้องพระโรงกดดันเป็นอย่างมาก องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเลยเอ่ยปากกล่าวถามก่อน “ไม่กี่วันมานี้ท่านอ๋องรุ่ยไปไหนหรือ?”

ซูเจ๋อมองเฉินเสียนแล้วกล่าวตอบว่า “ไปล่าสัตว์พ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนแสยะริมฝีปากเยาะเย้ยขึ้น

เป็นอ