บทที่677

มีเสียงในหัวใจของซูเซี่ยนกำลังบอกว่า โอ้ ตายแล้ว เสด็จแม่คิดได้แล้ว ได้ความตั้งใจเดิมและความเชื่อมั่นเดิมของนางกลับคืนมาแล้ว

ซูเซี่ยนใบหน้าเล็กๆ ที่นิ่ง คราวนี้ดูเหมือนจะร้องไห้จริงๆ แล้ว

เขาพูดอย่างน่าสงสาร “แล้วเสด็จพ่อล่ะ เสด็จพ่อยังรอเสด็จแม่อยู่ที่โรงละครอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนเงียบ

บทที่678

ค่ำคืนนี้เธอได้หลับลึกและสบายใจเป็นอย่างมาก เธอเฝ้าบอกและย้ำเตือนสติตัวเองอยู่เสมออย่างไม่รู้ตัว ว่าความทรงจำของเมื่อค่ำคืนนี้พิเศษเป็นอย่างมาก พรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้น เธอจะต้องไม่ลืมมันเป็นอันขาด

ห้ามลืมเป็นอันขาด

มันเหมือนกับฝันไม่มีผิด เวลาที่ฝันเห็นสิ่งที่มีค่ามากๆ ก็มักจะชอบย้ำเตือนสติตั

บทที่679

เธอชี้ไปยังดวงดาวบนฟากฟ้า พูดขึ้นกับซูเจ๋อด้วยรอยยิ้มที่อ้อยอิ่งว่า : “หลิ่วอีกว้าบอกว่าดาวแปดขาวข้างดวงดาวแห่งจักรพรรดิกลับมาสว่างไสวอีกครั้งแล้ว ซูเจ๋อ ท่านคือดาวแปดขาวของข้า และท่านจะต้องสว่างไสวเช่นนั้นอยู่เสมอ ทุกๆ ครั้งที่ข้าเงยหน้าขึ้นมา ก็จะสามารถมองเห็นท่านอยู่เสมอ”

“ซูเจ๋อ ซูเจ๋อ…