บทที่614

เฉินเสียนเดินโซเซไปทางซูเจ๋อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเตี้ย ผมสีดำราวกับหมึกและดูอบอุ่น ดูเหมือนเขาจะรู้ก่อนหน้าว่าเฉินเสียนจะมา ดังนั้นเขาจึงนั่งรอเธออยู่ที่นี่

เฉินเสียนคิดว่าเขากำลังทำเรื่องบ้าคลั่งอยู่ ในสายตาเขาคงไม่มีค่าพอให้พูดถึง ดังนั้นเขาจึงไม่แยแสตั้งแต่ต้นจนจบ!

ในเ

บทที่615

จู่ ๆ ซูเซี่ยนก็นึกถึงสิ่งที่ท่านพ่อของเขาพูดกับเขาที่หน้าโรงเรียนไท่ เขาจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็วและปกป้องท่านแม่ของเขาให้ดี

เมื่อเห็นว่าเฉินเสียนเป็นเช่นนี้ในตอนนี้ ซูเซี่ยนรู้สึกลำบากใจมากและไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเธออย่างไร

เขาเพิ่งเช็ดรอยน้ำตาในเบ้าตาของเฉินเสียน แล้วเฉินเสียนก็ยิ่งมีน้ำตาหย

บทที่616

หลังจากเปลี่ยนราชวงศ์ใหม่ในต้าฉู่ก็ผ่านมาสองสามปีแล้ว พรมแดนทางตะวันตกมีภูมิทัศน์เป็นภูเขาขรุขระได้เปรียบในการขัดขวางกลุ่มชาติพันธุ์หมานอี๋เข้ารุกราน ทว่ากลุ่มชาติพันธุ์หมานอี๋ก็ไม่ยอมราวี ฉวยโอกาสยามที่ภายในต้าฉู่วุ่นวายและแว่นแคว้นอ่อนแอ เข้ามาบุกรุกเขตชายแดนอย่างไม่ลดละ

โชคดีที่แม่ทัพเจิ