บทที่600

เย่ซวิ่นหัวเราะออกมา เขาใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง : “งั้นพรุ่งนี้ข้าขอเรียนเชิญฝ่าบาทไปที่ประตูเมืองกับข้า ส่งเหล่าบรรดาราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงกลับไปเสียหน่อย”

“เจ้าไม่กลับหรือ?”

“กลับไปทั้งอย่างนี้ ไม่ขายหน้าแย่หรอกหรือ?” เย่ซวิ่นพูดขึ้น : “ท่านโปรดรู้ด้วยว่าข้ามาที่อาณาจักรต้าฉู่ด้วยความ

บทที่601

สายลมพัดโชยอ่อนภายในสวนไผ่ ทั้งสองเดินจูงมือเคียงข้างกันไปตามทางเดินซึ่งทอดยาวไปจนถึงริมสระ ซูเจ๋อรวบชายเสื้อและนั่งลงที่สุดทางเดินนั่น เฉินเสียนนั่งลงข้างๆ และเอนศีรษะแอบอิงเขา

เธอเงยหน้ามองดวงจันทร์กระจ่างในท้องฟ้ายามค่ำคืน จันทร์เสี้ยวโค้งมนดั่งตะขอเงิน ขาวนวลราวกับหยกบริสุทธิ์

เฉินเสียน

บทที่602

ซูเจ๋อใช้นิ้วลูบไล้ที่ริมฝีปากของเธอ ปลายจมูกคลอเคลียกันก่อนที่ริมฝีปากจะประทับลงมา ลมหายใจของทั้งคู่เคล้าคลอพัวพันกันไปมาอย่างเอ้อระเหย เฉินเสียนอยากจะกัดเขาแรงๆ ทว่าสุดท้ายก็ทำใจไม่ได้ และกลายเป็นว่าค่อยๆ ถูกเขาสูบกลืนจนหมดเรี่ยวแรง

สายคาดเอวคลายออก ซูเจ๋อยกร่างของเฉินเสียนขึ้นและกดเธอไว้