บทที่561

ซูเจ๋อมองหน้าเธอเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดเผยอารมณ์โศกเศร้าออกมาต่อหน้าเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาว่า “อาเสียน แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นไรได้？”

เฉินเสียนค่อยๆเปิดเสื้อของซูเจ๋อออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ลูบไล้ไปที่ตามรอยพับที่เสื้อเขาอย่างเบาๆ พูดเสียงแข็งขึ้นว่า “ใช่ ข้าจะไปให้ท่านทำอ

บทที่562

องค์ชายหกชำเลืองมองไปที่ด้านหลังของเฉินเสียน เมื่อเห็นหัวหน้าบรรดาขุนนางคือซูเจ๋อ เขาจึงเก็บซ่อนความใจร้อนนั้นเอาไว้ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นไร้เดียงสาไม่มีพิษภัย ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฝ่าบาทคงจะล้อข้าเล่น วันนี้ฝ่าบาทยินดีมาต้อนรับข้าเข้าวัง ต่อไปข้ากับท่านก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทะเลาะกันก็เป็

บทที่563

เหตุการณ์ที่ศาลาบนประตูเมืองร่วงหล่นลงมานั้นทำให้วุ่นวาย เหล่าองครักษ์วังหลวงจึงรีบขึ้นไปดูเหตุการณ์ด้านบนให้แน่ชัด บรรดาขุนนางที่อยู่ด้านหลังก็โน้มน้าวให้เฉินเสียนรีบกลับเข้าพระราชวัง

เฉินเสียนนั้นปลอดภัยดี เพราะตอนนั้นซูเจ๋อเป็นคนที่กดทับเธอเอาไว้ ทั้งสองกลิ้งหกล้มลงไปที่พื้น เธอก้มศรีษ