บทที่547

ซูเจ๋อนวดดวงตาให้เฉินเสียนเบาๆ เพื่อจะให้เธอรู้สึกสบาย เขายิ้มขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าคือพ่อของเขา มีอะไรให้น่าขอบคุณกัน”

เฉินเสียนกอดเขาแนบแน่น พูดขึ้นพึมพำว่า : “ซูเจ๋อ ด้านนอกลมพัดค่อนข้างแรง แต่ข้ากลับรู้สึกอุ่นใจเป็นอย่างมาก ชั่วชีวิตนี้ มีแค่ท่านกับซูเซี่ยนที่คอยอยู่เ

บทที่548

หลังจากนั้นทางกองทัพเป่ยเซี่ยก็ได้ส่งสารมาอีกหนึ่งฉบับ ว่าองค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยยังคงยืนยันจะพบซูเจ๋อเพียงลำพังเท่านั้น นอกจากซูเจ๋อแล้ว พระองค์ทรงไม่ยอมพบใครทั้งนั้น

เฉินเสียนที่นิ่งสงบในตอนแรก จู่ๆ ก็เข้มขรึมขึ้นมาทันที เธอจ้องมองไปที่ราชทูตของทางราชอาณาจักรเป่ยเซี่ย พูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่

บทที่549

เมื่อซูเจ๋อกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เฉินเสียนก็จะส่งท่านอ๋องมู่ของอาณาจักรเป่ยเซี่ยกลับไป แต่หากว่าซูเจ๋อเป็นอะไรขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว เธอก็จะไม่ออมมือกับท่านอ๋องมู่ของอาณาจักรเป่ยเซี่ยเลย

องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ทรงพิโรธขึ้นมาทันที ทรงโยนถ้วยชาทิ้งถึงสองถ้วยติดต่อกัน พระองค์ทรงตรัสขึ้นว่า :