บทที่545

เฉินเสียนกล่าว "จำสถานที่เดิมไม่ได้แล้วหรือ งั้นเราหยุดพักที่นี่ก่อนดีไหม หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่นัก อาเสียนและแม่นมซุยจะต้องได้ยินเสียงของเราแน่"

ซูเจ๋อยิ้มและกล่าวว่า "ไปหาดูทีละบ้านเลยดีกว่า"

เมื่อเฉินเสียนและซูเจ๋อเข้ามาในหมู่บ้านนี้ ยังไงพวกเขาก็เป็นคนแปลกหน้าสองคนจากภายนอก ทันทีที่พวกเ

บทที่546

ซูเจ๋อก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า ตัวสั้นนิดเดียวเอง เขาจึงโน้มตัวลง เอื้อมแขนข้างหนึ่งอุ้มเขาขึ้นมา เจ้าน่องน้อยเหน็บขาเข้าเอวของเขาอย่างมั่นคง

เมื่อซูเจ๋อเป็นคนเริ่มเข้าหาก่อน แม้เจ้าภาระตัวน้อยออกจะเคอะเขินแต่เขาก็เอื้อมมือโอบรอบคอของซูเจ๋อไว้ แล้วซุกหน้าซบลงบนไหล่แอบดีใจคนเดียว

บทที่547

ซูเจ๋อนวดดวงตาให้เฉินเสียนเบาๆ เพื่อจะให้เธอรู้สึกสบาย เขายิ้มขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าคือพ่อของเขา มีอะไรให้น่าขอบคุณกัน”

เฉินเสียนกอดเขาแนบแน่น พูดขึ้นพึมพำว่า : “ซูเจ๋อ ด้านนอกลมพัดค่อนข้างแรง แต่ข้ากลับรู้สึกอุ่นใจเป็นอย่างมาก ชั่วชีวิตนี้ มีแค่ท่านกับซูเซี่ยนที่คอยอยู่เ