บทที่501

ในเรือนเล็กๆ ซึ่งอยู่ในตรอก แม่นมซุยอดทนรออยู่ครู่หนึ่งจนชายเจ้าของบ้านกลับมา หญิงเจ้าของบ้านจึงบอกเรื่องนี้ให้สามีของนางรับทราบ ส่วนชายเจ้าของบ้านทำได้เพียงรับปากว่าจะพยายามทำให้ดีที่สุด

แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่ทหารที่เฝ้าประตูเมือง แต่เจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นก็เปิดประตูเมืองให้ต

บทที่502

“ร้อน…” เฉินเสียนรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังฉีดพล่าน เธอมองซูเจ๋อด้วยสายตาที่พร่าเลือน ชอบสัมผัสของนิ้วที่วางลงมาบนข้อมือของเธอ

เฉินเสียนคว้ามือของเขาไว้และดึงมาลูบไล้ที่ใบหน้าของตนเอง มีเสียงทอดถอนใจดังออกมาจากลำคอ

ขณะที่ภายในร่างกายกำลังปั่นป่วน เฉินเสียนก็เอ่ยถามเขาอย่างอึดอัดว่า “นั

บทที่503

อวี้เยี่ยนรีบลุกขึ้นและกล่าวว่า “เช่นนั้นองค์หญิงนอนก่อนนะเพคะ เดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมน้ำร้อนๆ หอมๆ มาให้สรง”

“ปล่อยม่านลง”

อวี้เยี่ยนปล่อยม่านลงมาเหมือนเดิมและเดินออกไปจากห้อง ปิดประตูไว้อย่างแน่นหนา

เฉินเสียนพักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอยังงัวเงียและเหนื่อยล้า ร่าง