บทที่494

ฉินหรูเหลียงเข้าวังกลางดึก แล้วมาปรากฏตัวอยู่ฝั่งตรงข้ามพระตำหนักไท่เหอ เขาก็จะมานำศพของเจ้าน่องน้อยไป

เฉินเสียนตะคอกก่นด่าเขาและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จนไร้เรี่ยวแรง สุดท้ายจากหัวเราะก็กลายเป็นร้องไห้ เธออุ้มเจ้าน่องน้อยอยู่บนพื้นแล้วร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่ในความมืดมิด

มีผู้ใดเข้าใจความเจ

บทที่495

กงกงกล่าวอย่างมีความอดทน "องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เอาตัวเขาไปหรอก กระหม่อมแค่ดูแวบเดียวเท่านั้น ดูเสร็จฝ่าบาทจะได้มอบลูกของพระองค์ให้กับบิดาของเขาอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ"

แม่นมซุยกล่าว "องค์หญิงเพคะ ให้เขาดูปราดหนึ่งเถอะเพคะ"

ราวกับเฉินเสียนถูกโน้มน้าวจิตใจสำเร็จ กล่าวด้วยแววสั่นเทา "

บทที่496

จระเข้เหล่านี้มักพยายามปีนขึ้นมาบนฝั่งบ่อยๆ แต่น่าเสียดายที่ฝั่งค่อนข้างสูงและลื่นมาก พวกมันจึงปีนไม่เคยสำเร็จเลย

ตอนนี้มีบันไดมาช่วย จระเข้จึงค่อยๆ ลองปีนขึ้นมาทีละก้าว ปรากฏว่าในที่สุดก็ปีนขึ้นมาบนฝั่งจนสำเร็จ

จากนั้น จระเข้เหล่านั้นก็ค่อยๆ ปีนขึ้นมาบนฝั่งทีละตัว ค่อยๆ คลานมาตัวแล้วตั