บทที่491

ไม่รู้ว่าซูเจ๋อจะมาคืนนี้ เมื่อครู่อวี้เยี่ยนเอาถ้วยไปเก็บหนึ่งอันแล้ว ตอนนี้จึงเหลือถ้วยเพียงอันเดียวเท่านั้น

เฉินเสียนตักโจ๊กร้อน ทั้งสองนั่งอยู่รอบโต๊ะ เธอป้อนซูเจ๋อสองคำ ตัวเองค่อยกินหนึ่งคำ คล้ายกับไม่เป็นธรรมชาติอย่างไรชอบกล

เฉินเสียนแอบด่าตัวเองว่าไม่เอาไหน เธอกับซูเจ๋อไม่ได้อยู่

บทที่492

เทศกาลบุปผาสะพรั่งในเดือนกุมภาพันธ์ ลมหนาวยังคงพัดพาความหนาวเหน็บมาเยือนเล็กน้อย

ความหนาวในเหมันตฤดูถือว่าจบสิ้นเสียที หิมะหยุดตกมาหลายวันแล้ว แสงตะวันเริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้น้อยใหญ่มีเขียวขจีสดใหม่เกิดขึ้น ดอกไม้ตูมพร้อมผลิบานอยู่รอมร่อ

รุ่งอรุณนี้เฉินเสียนตื่นเช้ากว่าปก

บทที่493

เวลานี้เฉินเสียนรู้สึกว่าเกือบหายใจไม่ออก

หัวใจถูกมือข้างหนึ่งบดขยี้จนแหลกสลายอย่างไร้ความเมตตา

เธอฝืนเดินเข้าไปแล้วนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะยื่นมือไปจับใบหน้าของเจ้าน่องน้อย น้ำเสียงเบาบางและอ่อนนุ่ม "เจ้าน่องน้อยของแม่ แม่กลับมาแล้ว"

เจ้าน่องน้อยไม่ได้ตอบสนองเธอ

เฉินเสียนโน้มตัวลงไปอ