บทที่482

บนเตาไฟยังต้มน้ำร้อนเอาไว้ ซึ่งอวี้เยี่ยนจะนำมาให้เฉินเสียนใช้ล้างหน้า นางกล่าวว่า “เพิ่งจะหยุดไปได้แค่สองวัน ลมกับหิมะก็พัดมาอีกแล้ว ดูทรงแล้วไม่รู้เลยนะเพคะว่าจะหยุดเมื่อไหร่”

เฉินเสียนหยิบหนังสือที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาและพูดว่า “เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ ตอนกลางคืนอากาศหนาว ห่มผ้าให้มิดชิดหน

บทที่483

เฉินเสียนแทบจะหมดแรงหลังจากพูดคำเหล่านั้นออกไป

แต่เธอก็ยังพูดต่อไปว่า “ท่านรู้ตั้งแต่แรกว่าเขาจะถูกส่งไปที่วัง ท่านไม่คิดจะบอกข้า ท่านซ่อนพระราชโองการไม่ให้ข้าเห็น ทั้งยังไม่คิดจะให้ข้ากลับเมืองหลวง ท่านตั้งใจจะให้ข้าทอดทิ้งเขา เพราะท่านตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้วว่าจะให้เขาเป็นตัวหมากที่ต้องเ

บทที่484

เฉินเสียนหอบหายใจและเอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “คนสารเลว เพราะท่านข้าจึงต้องจับพลัดจับผลูมาเป็นแม่คน แค่ตัวเองข้าก็ยังเอาตัวแทบไม่รอด ยังต้องมาวุ่นวายกับเด็กอีก ข้ายังไม่เคยผ่านผู้ชาย ยังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอิสระก็ดันมามีลูกชายเสียก่อน… สองปีมานี้ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นพ่อของลูก…”

เธอ