บทที่471

เฉินเสียนมองไปยังผ้าม่านที่อบอุ่น ยังรู้สึกไม่ง่วงนอน

ฉากในค่ำคืนนี้เกิดขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง เธอยืนมือไปสัมผัสที่กระดูกไหปลาร้าของตัวเอง ตรงบริเวณรอยจูบนั้นยังคงรู้สึกร้อนจางๆอยู่

เจ้าน่องน้อยนอนหลับอย่างสบายใจอยู่ด้านข้าง

เฉินเสียนค่อยลุกเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แล้วเดินไปโต๊ะเครื่องแป

บทที่472

เมื่อก่อนที่ซูเจ๋อจงใจปิดบังความจริงไม่ให้เธอกลับเมืองหลวง ให้เธอนึกถึงสถานการณ์โดยรวม ณ ตอนนั้นก่อน เฉินเสียนก็สามารถจะเข้าใจได้

เพราะว่าเวลานั้นเธอไม่รู้ว่าเจ้าน่องน้อยเป็นลูกของซูเจ๋อ ก็คิดว่าเขาคงไม่มีทางที่จะเข้าใจความรู้สึกในการสูญเสียลูกอย่างแน่นอน

และเธอก็ยิ่งไม่รู้ว่าเจ้าน่องน้

บทที่473

พระสนมฉีกับเฮ่อฟั่งนั้น คนหนึ่งเป็นพระสนมที่พระองค์รักใคร่ คนหนึ่งเป็นขุนนางที่พระองค์โปรดปราณ หากไม่ใช่ว่าแตะต้องถึงเส้นตายพระองค์ และไม่เพียงแต่ก่อเรื่องวุ่นวายที่ห้องตำราหลวงเท่านั้น แค่เพียงสัมผัสราชบัลลังก์ของพระองค์ พระองค์ก็สามารถจัดการพวกเขาตายคาที่ได้ ขนาดโอกาสที่จะพูดหนึ่งประโยคก็