บทที่466

เวลานั้นเอง องค์จักรพรรดินีก็ทรงรับสั่งให้นางกำนัลรีบนำเรื่องนี้ไปทูลกับองค์จักรพรรดิโดยทันที พร้อมทั้งอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง

เมื่อทางฝั่งองค์จักรพรรดิทรงได้ทราบเรื่องว่าราชทูตของอาณาจักรเป่ยเซี่ยจะมาถึงเมืองหลวงอย่างช้าที่สุดคือวันพรุ่งนี้ เวลาเช่นนี้ พ

บทที่467

เฉินเสียนจึงพูดขึ้นอย่างมีเงื่อนงำว่า : “ยังมีฝ่าบาทที่คอยรับมือกับนาง นางกลัวก็แต่จะแยกร่างไม่พอเสียมากกว่า” วันนี้ถือว่าได้เปรียบที่สุด คงเป็นเพราะองค์จักรพรรดินีและองค์ชายใหญ่ นางกำนัลที่น่าสงสัยคนนั้น ก็คงจะเป็นคนข้างกายขององค์จักรพรรดินี

กว่าองค์จักรพรรดินีจะทรงคว้าโอกาสนี้ได้ จะยอมปล่

บทที่468

เจ้าน่องน้อยเองที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างไม่ลดละสายตา จ้องมองด้วยสีหน้าแววตาที่แน่นิ่งไม่ไหวติง

เฉินเสียนหันไปบีบแก้มที่กลมๆของเจ้าน่องน้อย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “คืนนี้แม่จะไปดื่มสุราที่สวนดอกไม้ ไม่ต้องรอแม่กลับมา เจ้าเหนื่อยแล้วเจ้าก็ให้เสี่ยวเฮอพาเจ้าเข้านอน เข้าใจแล้วหรือยัง?”

เจ้าน่องน้อ