บทที่455

องค์จักรพรรดิไม่เคยพบเห็นเด็กอายุหนึ่งขวบสองขวบที่ทำเรื่องช่างน่าปวดหัวเช่นนี้มาก่อน ขนาดสถานที่อันเป็นฝันร้ายสำหรับเด็กคนอื่น ๆ อย่างพระตำหนักไท่เหอ ยังทำให้เจ้าน่องน้อยเล่นได้อย่างราบรื่นสนุกสนาน

หากปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไป เกรงว่าจระเข้เหล่านั้นคงฟังคำพูดของเขาทั้งหมด

องค์จักรพรรดิยังคิดอีก

บทที่456

พระสนมฉีโมโหจนตัวสั่น และตะโกนว่า "เขาเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ประสาอะไร จะรู้ได้อย่างไรอะไรคือการฆาตกรรมโดยเจตนา เจ้ามันคนชั่วมาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น!"

"เด็กไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ประสา ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ซะหมด" เฉินเสียนกล่าว "อีกอย่าง ก็มีผู้ใหญ่คอยสั่งสอนไม่ใช่ห

บทที่457

ปรากฏว่าไม่ใช่มีเพียงแต่นางเท่านั้นที่มองเจ้าน่องน้อยแล้วทำให้นึกถึงซูเจ๋อ ขาดแค่เพียงคนที่มาคอยปลุกนาง

แม่นมซุยไม่ค่อยไว้วางใจ หลังจากที่นำเจ้าน่องน้อยไปให้เสี่ยวเฮอดูแล ก็กลับเข้าไปที่ห้องตำราอีกครั้ง และกล่าวว่า "องค์หญิง ไม่ต้องคิดมากหรอกเพคะ"

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เฉินเสียนถาม "เหม